Ερωτας και άλλες ψυχασθένειες
Με αγαπάει δεν μ' αγαπάει ρωτησα ενα κιτρινο λουλούδι που βρήκα έξω απ' το σπίτι μου. Πάνε 2 ώρες που της έστειλα μήνυμα, δεν απαντάει, μάλλον θα είναι μάθημα. Θα έχει κάτι σημαντικό να κάνει, δεν μπορεί άλλωστε. Θα πιστέψω το γαμημένο το λουλούδι; Και τάχα πώς δουλεύει αυτό με τα λουλούδια. Αν ξεκινάς με το μ΄αγαπάει και έχει ζυγό αριθμό πετάλων τότε δεν θα με αγαπάει. Κι όμως τι σημαίνει η λέξη αγάπη. Κάτσε να ψάξω στα βιβλία μου. Οι μεγάλοι Ελληναράδες φιλοσόφοι δεν καταπιάστηκαν με αυτό. Μάλλον ο Πλάτωνας την έχει ορίσει σαν ψυχασθένεια την αγάπη, ο άλλος ο Αριστοτέλης δεν το θεωρούσε καν αρετή. Αναγκαστικά θα καταφυγω στους Ινδούς , είτε στην σύγχρονη ψυχολογία να μου το εξηγήσει. Δεν θέλω να με αγαπάει, θέλω να είναι τρελή για μένα, μόνο για μένα , κάθε στιγμή , κάθε σκέψη της να περιλαμβάνει εμένα. Θέλω να είμαι το δεκανίκι της για να μπορεί να αναπνεύεσει. Είναι αυτό εγωιστικό? Και τι είναι ο εγωισμός τελικά? Αν εγώ δεν είμαι και νιώθω εμένα, πως θα μπορώ να πορευθώ για εμένα. Εγώ δεν πονώ και σκέφτομαι, ερωτεύομαι και τσακώνομαι με τον εαυτό μου, διψώ , πεινώ και καταναλώνω αλκοολούχα ποτά για να απαντήσει αυτή στα γράμματα μου. Περιμένω πολλά απο την μικρή. Ίσως καλά τα λένε όλοι οι υπόλοιποι. Και τι ξέρουνε αυτοί? Αυτοί δεν βλέπουν τα μάτια της όπως τα βλέπω εγώ, αυτοί δεν παραμιλάνε τη νύχτα το όνομά της. Αυτοί είναι αυτοί και εγώ είμαι εγώ που νιώθω κάτι παράφορο που δεν είναι αγάπη, είναι αυτό που φοβούνται όλοι, είναι ο έρωτας. Διάβασα πολλά γι αυτόν. Ιστορίες και ποιήματα, ολάκερα βιβλία, γράμματα και επιστολές από αλκολικούς αυτόχειρες, σαλεμένους μουσικούς και έφηβους που λεν πως νιώθουν πεταλούδες στην καρδιά τους. Δεν υπάρχουν πεταλούδες σε καμιά καρδια στα 40, υπάρχει μόνο μια καρδιά που την νιώθεις να υπάρχει, και να σβήνει , να ζωντανεύει και να πεθαίνει με ένα της αναστεναγμό, ένα χαμόγελο. Η αδιαφορία, οι υπόλοιποι ανθρώποι, το φαγητό, ο χώρος και η ατμόσφαιρα, οι φίλοι, η δουλειά και οι υποχρεώσεις, τι σχέση έχουν αυτά με τον έρωτα. Μόνο ο χρόνος. Άμα πεθάνω θέλω να γινώ τραγούδι στα ακριβά της χείλη. Όχι, δεν θα πεθάνω ακόμη. Τα έχω ελέγξει όλα. Τον ενθουσιασμό του ξεκινήματος, την ομορφιά της νιότης, το διαφορετικό που μαγνητίζει. Δεν είναι αυτά όλα μαζί. Δεν πλησιάζουν ούτε στιγμή σε αυτό που νιώθω. Ίσως η θύελλα, κι εγώ χωρίς παλτό να παρατηρώ την ομορφία του κόσμου. Ξεχνώ τον εαυτό μου, πλησιάζω την τρέλα, αλλά την ξεγελώ κι αυτήν, προχωρώ και προσπαθώ να λογικευτώ. Καρδιά ή νους , μήπως πρέπει να διαλέξω? Αυτή η λέξη είναι Ιερή, όσοι κι αν προσπάθησαν να την εξηγήσουν έχουν αποτυχει οικτρά. Ένα ποίημα, μια ιστορία , ενα τραγούδι, ένας συνειρμός, ένα λουλούδι . Όχι, δεν μπορείς να μιλάς για τον έρωτα. Μονο να υποφέρεις μπόρεις και να νιώθεις ζωντανός που έχεις συνείδηση της καταιγίδας.
Σου το ΄χα πει πως σαν ακούς τον ήχο της καρδιάς της,
πουλιά και ελάφια θα κινούν μέσα απ την αγκαλιά της,
εσένα να γκρεμίζουνε που βρέθηκες κοντά της,
ολιμερής να καρτερείς κι άλλα απ τα θαυματα της.
όχι, δεν είναι αυτό. Κακό ποίημα, κι όλας κλεμένος στίχος από παλιούς ποιητές. Ναι, υπάρχουν κλεμένοι στίχοι. Ειδικά οι στίχοι για τον έρωτα, γράφονται από ένα ποιητή και ανήκουν σε αυτόν. Δεν μπορείς να τους χρησιμοποιείς σαν κλέφτης και να λες είναι δικοί σου.
Θα ρωτήσω τους Βουδιστές μοναχούς, μόνο αυτοί μου έμειναν. Ίσως να υπάρχει κάποιος ψαλμός, κάποιο βότανο, κάποια στάση του κορμιού , κάποιος άνθρωπος που είναι Μάγος και μπορεί να μου το εξηγήσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου